ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΜΕ.ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚOΣΜΟ • online // ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΜΕ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚOΣΜΟ • online // ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΜΕ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚOΣΜΟ • online
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ουσιαστικό[επεξεργασία]. κιόσκι ουδέτερο (πληθυντικός : κιόσκια).// κιόσκι < τουρκική köşk < περσική kōşk كوشك. [από το Βικιλεξικό]

Το κιόσκι.... ένα βήμα μπροστά

Το κιόσκι.... ένα βήμα μπροστά
Οι ’Ελληνες…δέχονται όλους τους αδικημένους ξένους και όλους τους εξωρισμένους από την πατρίδα των δι’ αιτίαν της Ελευθερίας». Ρήσεις του Ρήγα Βελεστινλή

Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Αργεντινή: Τάνγκο πάνω στα (νεοφιλελεύθερα) αποκαΐδια...




            Του Δημήτρη Κούλαλη // Στο Νόστιμον ήμαρ

Πριν μερικές μέρες, κατά τη διάρκεια μεγαλειώδους διαδήλωσης- εν μέσω γενικής απεργίας-, ξέσπασαν άγρια επεισόδια στους δρόμους του Μπουένος Άιρες. Χιλιάδες πολίτες, οι οποίοι διαμαρτύρονταν ενάντια στα νέα μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης του κεντροδεξιού Μ. Μάκρι, συγκρούστηκαν με την αστυνομία.
Φυσικά, τα σιτιζόμενα από τις πολυεθνικές και το κράτος, «κεντρώα» ΜΜΕ, τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα, δεν ασχολούνται ιδιαίτερα με το θέμα, αφού οι ταραχές εναντίον του «δικτάτορα» (σοσιαλδημοκράτη) Μαδούρο πουλάνε περισσότερο.
Οι νέες κινητοποιήσεις αποτελούν συνέχεια των διαδηλώσεων των τελευταίων μηνών, καθώς προωθείται το πάγωμα μισθών ή και αυξήσεις έως 20% που ουσιαστικά, όμως, θα αδειάσουν το πορτοφόλι των φτωχών οικογενειών, εφόσον ο πληθωρισμός στη χώρα, μόνο πέρυσι, άγγιξε το 40%. Ο ίδιος ο Μάκρι, ο οποίος στην προμετωπίδα των συνθημάτων του είχε τη μείωση του εργασιακού κόστους, την ελαστικοποίηση των όρων εργασίας, το «άνοιγμα» της αγοράς και, φυσικά, τις απολύσεις στο Δημόσιο, έχει κυνικά παραδεχτεί ότι ο πληθωρισμός είναι ένας «φόρος που πάντα πληρώνεται από αυτούς που έχουν τα λιγότερα».
Όμως, η ταξικότητα της πολιτικής του, ως γνήσιου εκφραστή τού καζινοκαπιταλισμού, δεν σταματά μόνο σ’ αυτή τη φράση.
Την ώρα που:
- Η πολιτική του διαμορφώνει μια αγορά εργασίας-ζούγκλα, αφήνοντας βορά στα νύχια της εργοδοσίας δεκάδες χιλιάδες εργαζομένους που απολύονται καθημερινά.
- Η επίσημη ανεργία ξεπερνά το 10%.
- Ψαλιδίζονται ακόμη περισσότερο οι κοινωνικές παροχές (Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια, Πολιτισμός).
- Η Κρατική Στατιστική Υπηρεσία (ΙΝDEC) σε έρευνά της σε 27,2 εκ. Αργεντινούς ανακάλυπτε ότι το 32,2% αυτών βρισκόταν κάτω από το όριο της φτώχειας, ποσοστό αυξημένο κατά 3,6% από το Δεκέμβριο του 2015 (29%).
- Οι τιμές – σε βασικά καταναλωτικά αγαθά- στο Μπουένος Άιρες αυξήθηκαν κατά 6%.
- Αίρονται οι περιορισμοί στις εισαγωγές, πλήττοντας θανάσιμα την εγχώρια οικονομία- μπάζοντας από την πίσω πόρτα, ακόμη πιο ενεργά, τις πολυεθνικές.
- Ο ίδιος ο Μάκρι δήλωνε: «Η γνώση ότι 1/3 Αργεντινούς βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχειας είναι κάτι που πρέπει να μας πονέσει, κάτι που πρέπει να μας εξοργίσει, και αυτό πρέπει να μας κάνει να δεσμευτούμε ότι θα δουλέψουμε μαζί».
Την ίδια στιγμή:
- Το όνομα του Προέδρου φιγουράριζε σε περίοπτη θέση στην λίστα των Panama Papers.
- Νομοθετήθηκαν μέτρα που ουσιαστικά εξανέμισαν το εισόδημα των μικρομεσαίων και των κατώτερων κοινωνικών ομάδων, μεταφέροντας τα χρήματα στα θησαυροφυλάκια της Γουόλ Στριτ , κερδίζοντας έτσι την εύνοια και το ραφιναρισμένο χειροκρότημα των… επενδυτών.
- Αποπληρώνονταν μέχρι τελευταίας δεκάρας οι «υποχρεώσεις» της Αργεντινής σε μέρος των πιστωτών που δεν δέχτηκαν το, προ δεκαπενταετίας, «κούρεμα» των χρεών.
- Ο επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών του Μάκρι, Γκουστάβο Αρίμπας, ελέγχεται ποινικά για την υπόθεση δωροδοκίας ύψους $600χιλ. από την κατασκευαστική Οντεμπρέχτ το 2013.
Ποια η αντίδραση της κυβέρνησης μπροστά στη λαϊκή δυσαρέσκεια; Εξετάζεται η ανανέωση του εξοπλισμού της αστυνομίας και η προετοιμασία των ειδικών δυνάμεών της για την καταστολή εξεγέρσεων υπό το μανδύα της «τρομοκρατίας».
Δεν μας προξενεί βέβαια απορία αυτή η… κλεφτή ματιά του προέδρου Μάκρι προς τον αυταρχισμό, μιας και εκεί βρίσκεται η ουσία κάθε αστικού κράτους, ειδικά σε περιόδους κοινωνικού αναβρασμού.
Η Αργεντινή ερευνήτρια και πανεπιστημιακός Πάολα Μπιλιέρι, μας δίνει μια εικόνα της επικρατούσας κατάστασης στη χώρα: «Αυτό που ζούμε πολιτικά σήμερα είναι η ανάδυση ενός (…) συντηρητικού νεοφιλελεύθερου σχεδίου, το οποίο (…)δεν σέβεται (…)τους βασικούς δημοκρατικούς θεσμούς. (…) Η κυβέρνηση έχει απολύσει χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, κατηγορώντας τους ότι είναι είτε «πολιτικοί ακτιβιστές» (…)είτε ότι λαμβάνουν μισθό χωρίς την αντίστοιχη ανταπόδοση εργασίας». Όσον αφορά την αντιμετώπιση του Τύπου απ’ τον, κατά τα άλλα, δημοκράτη Πρόεδρο, η δρ Μπιλιέρι κατήγγειλε ότι όσοι «δημοσιογράφοι (…)είχαν μια κριτική στάση προς την (…)κυβέρνηση ή υποστήριξαν ανοιχτά την προηγούμενη (…)απολύθηκαν» –από τα δημόσια ΜΜΕ-, «ενώ»– όσοι- «εργάζονται σε ιδιωτικά Μέσα(…) έχουν καταγγείλει ότι δέχτηκαν πιέσεις της(…) κυβέρνησης για να κλείσουν τα ραδιοφωνικά προγράμματά τους ή τις τηλεοπτικές εκπομπές τους».*
Φαίνεται πως, όταν η επιδιωκόμενη από την άρχουσα τάξη απάθεια των πολιτών- για την οποία μιλήσαμε σε προηγούμενο κείμενο (βλ. « Η μεγάλη καταστολή») γίνεται απείθεια κι ο μέχρι χθες διαχειρίσιμος όχλος χορεύει στο δικό του σκοπό, η απάντηση είναι ο αυταρχισμός. Άλλωστε, όπως έγραφε- για τον τρόπο επιβολής των μνημονίων στην Ελλάδα- ο Γ. Πρετεντέρης στο βιβλίο του «Ψυχρός Εμφύλιος» (Πατάκης) : … «Όπου στον κόσμο εφαρμόζονται ανάλογα οικονομικά προγράμματα (…)πρώτα εμφανίζονται τα τανκς και μετά η τρόικα». Μπορεί τα τανκς να μην έχουν βγει, ακόμη, στους δρόμους και τα σαρκοβόρα κοράκια του μονεταρισμού να μην κατοικοεδρεύουν στη χώρα της Λ. Αμερικής, ωστόσο, οι πολιτικές τους παραμένουν.
« Τίποτα δεν ταπεινώνει περισσότερο από τη φτώχεια» –έλεγε ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν -«και καμιά φτώχεια δεν ταπεινώνει περισσότερο από εκείνη που υφίσταται κάποιος σε ένα περιβάλλον που τείνει προς τον όλο και πιο γρήγορο πλουτισμό».
...
** Τα σκίτσα είναι του Carlos Latuff
...
Σχετικά Με Το Συντάκτη: 
*Δημήτρης Κούλαλης | Ακολουθώντας την ρήση του Μπέικον ''η γνώση είναι δύναμη'' σπούδασε Φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο Πατρών. Λατρεύει την κλασική λογοτεχνία, την ιστορία, το θέατρο και τις πολιτικές αναλύσεις. Αν τον αναζητήσετε, ρωτήστε σε κάποιο ξεχασμένο απ' τον χρόνο καφενεδάκι του Πειραιά, εκεί θα 'ναι.

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2016

Οι Έλληνες, μετά από πολλά χρόνια, αναζητούν και πάλι τον… «κανένα».

Μια δημοσκόπηση που ανάβει φωτιές για το μέλλον της χώρας
Μάνος Οικονομίδης

Twitter@EmOikonomidis


 Ας  ξεκινήσουμε από τα προφανή και μάλλον αυταπόδεικτα: Οι δημοσκοπήσεις αδυνατούν εδώ και αρκετά χρόνια να διαβάσουν και να καταγράψουν σωστά τα κοινωνικά ρεύματα, με αποτέλεσμα να αιφνιδιάζονται διαρκώς από τις πραγματικές επιθυμίες μιας κοινωνίας σε βαθιά, σύνθετη και πολυεπίπεδη κρίση.
Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει ότι όλες οι δημοσκοπήσεις είναι… για τα σκουπίδια. Ή ότι δεν μπορεί κανείς να συνθέσει επιμέρους στοιχεία τους, ιδίως τα λεγόμενα «ποιοτικά χαρακτηριστικά», και να σκιαγραφήσει ένα μωσαϊκό συμπεράσματος που δεν θα απέχει και πολύ από τη ζώσα πραγματικότητα.
Στο παραπάνω πλαίσιο, αξίζει να σταθούμε στα ευρήματα της έρευνας «Τάσεις» της εταιρείας «MRB», που δημοσιεύτηκαν πριν από μερικές μέρες. Και διαμορφώνουν σκηνικό προχωρημένης ανησυχίας για το μέλλον του τόπου. Το εθνικό μέλλον της Ελλάδας.
Η δημοσκόπηση καταγράφει μια βαθιά αποστροφή των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα, στα όρια της απαξίωσης της… παιδικής χαράς που έχει σήμερα δικαίωμα υπογραφής για τη ζωή μας.
Τα κόμματα δεν πείθουν, κανείς δεν περιμένει ουσιαστική αλλαγή στη ζωή του από εναλλαγή των πολιτικών δυνάμεων στην εξουσία, και το συναίσθημα που κυριαρχεί είναι η οργή. Το δε εκκρεμές της οργής, όπως το έχουμε ζήσει τα τελευταία χρόνια της κρίσης, πολύ απλά… καταπίνει πρωθυπουργούς και κυβερνήσεις, με «παρενθέσεις» πολιτικής ηγεμονίας, που δεν υπερβαίνουν τη διετία.
Οι Έλληνες, μετά από πολλά χρόνια, αναζητούν και πάλι τον… «κανένα». Στο σχετικό εύρημα της πρωθυπουργικής καταλληλότητας, το 50% προτιμά τον «κανένα» και «κάποιον άλλο», αντί του διδύμου Μητσοτάκη-Τσίπρα, που συνθέτουν την προφανή απάντηση. Και το εύρημα είναι εξαιρετικά ανησυχητικό για την επόμενη μέρα της έναρξης μιας πρωθυπουργίας Μητσοτάκη, εφόσον η ξεκάθαρη τάση υπέρ της Νέας Δημοκρατίας επιβεβαιωθεί στην κάλπη των προσεχών εκλογών.
Εκτός όμως από την αποστροφή προς το «συμβατικό» πολιτικό σύστημα, ακόμη πιο ανησυχητική είναι η κατεύθυνση της οργής των Ελλήνων προς την Ευρώπη και την ευρωζώνη. Ένας λαός που έχασε πάρα πολλά, δείχνει να μην τρομάζει στην ιδέα ότι μπορεί να χάσει τα πάντα. Και αυτό διαμορφώνει ανισορροπία στο «σύστημα» για τα δύσκολα που έχουμε ακόμη μπροστά μας.
Οι δημοσκοπήσεις φυσικά, ακόμη και στη σημερινή ανεπάρκεια ορθών μετρήσεων που τις χαρακτηρίζει, καταγράφουν τα… απόνερα. Το πρόβλημα βρίσκεται σε ένα ολίγιστο πολιτικό σύστημα, που απογοήτευσε τους Έλληνες, χλόμιασε το εθνικό μέλλον, και έχει ανοίξει παράθυρο ευκαιρίας στο φλερτ με το χάος.
Απ’ την άλλη, η Ιστορία μας έχει διδάξει ότι τα έθνη και οι λαοί δεν καταστρέφονται τόσο εύκολα. Τόσο απλά. Σε στιγμές κρίσιμες και οριακές, ξαναβρίσκουν το δρόμο τους για το φως. Το φως, που στο τέλος νικάει πάντα το σκοτάδι.

____________
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Αξία”, το Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2016

Η Φωνή των χωρικών: Το αγροτικό κίνημα σε νέους αγώνες

Η Φωνή των χωρικών: Το αγροτικό κίνημα σε νέους αγώνες:   αγρότες, κινητοποιήσεις, Λάρισα    φωτό αρχείου |  MotionTeam/ΒΕΡΒΕΡΙΔΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ Την πρόθεσή τους να κλείσουν...

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

Ημερολόγιο 2017 του Συλλόγου Καρυτινών "Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης"

Ημερολόγιο 2017 
    Συλλόγου Καρυτινών 
"Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης"

                     Αγαπητά μέλη του Συλλόγου μας και φίλοι της Καρύταινας,
σας επισυνάπτουμε επιστολή εκ μέρους του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Καρυτινών "Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης", αναφορικά με την έκδοση ημερολογίου για το έτος 2017. 
Σας καλούμε να στηρίξετε την προσπάθεια του Συλλόγου, αγοράζοντας το ημερολόγιο και δεσμευόμαστε να συνεχίσουμε αυτή την προσπάθεια και τα επόμενα έτη.
Περισσότερες πληροφορίες για τους τρόπους προμήθειας του ημερολογίου καθώς επίσης και δείγμα του περιεχομένου του ημερολογίου μπορείτε να βρείτε στη συνημμένη επιστολή και στο αρχείο που επισυνάπτεται. 
Σας ευχόμαστε ένα χαρούμενο 2017, με υγεία για εσάς και τις οικογένειές σας
Με εκτίμηση
το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου



Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Σε πλήρες αδιέξοδο η ΛΑΡΚΟ. Υπάρχει επόμενη ημέρα;

Aria Nikolopoulou 

Ενσωματωμένη εικόνα 1

Ξαναγινόμαστε θεατές σε ένα έργο που μοιάζει να μην έχει τελειωμό... Η ΛΑΡΚΟ, η πάλαι ποτέ ισχυρή νικελοβιομηχανία, συνεχίζει να οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην κατάρρευση, την ώρα που εδώ και τόσα χρόνια δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα για να θωρακιστεί! 

Διάβασα με πολύ προσοχή το χθεσινό άρθρο του Βήματος "Η παρασιτική λειτουργία της ΛΑΡΚΟ (http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=842185) και δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω: Τα απλά μαθηματικά είναι εις βάρος της! Οι διεθνείς τιμές του νικελίου παρουσιάζουν κάμψη, με αποτέλεσμα η ΛΑΡΚΟ να πωλεί 10.000 δολάρια τον τόνο, όταν το κόστος παραγωγής είναι 16.000 δολάρια. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η εταιρεία σε ημερήσια βάση να καταγράφει ζημιές 300.000 ευρώ και περίπου 7-8 εκατ. τον μήνα. 

Παράλληλα, δεν παύει να έχει όλα τα χαρακτηριστικά της "ιερής αγελάδας" του Δημοσίου! Η ΛΑΡΚΟ συνεχίζει να χρωστά εκατομμύρια ευρώ, όντας ο πιο μεγάλος "μπαταχτσής" της ΔΕΗ, χωρίς να επιδεικνύει καμία κερδοφορία για περισσότερο από 8 χρόνια. Την ίδια ώρα, η ΔΕΗ της "χαρίζει" 60 εκατ. ευρώ ετησίως, με την τωρινή κυβέρνηση να μην αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και να εθελοτυφλεί, κερδίζοντας χρόνο για να μη χρεωθεί το επερχόμενο λουκέτο. 

Ο αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΗ κ. Σταύρος Γούτσος, ανέφερε πρόσφατα ότι "η ΛΑΡΚΟ λειτουργεί με οφειλές προς την επιχείρηση πάνω από 250 εκατ. ευρώ, οι οποίες αυξάνονται 5 εκατ. κάθε μήνα". Τα απλά μαθηματικά και πάλι είναι αμείλικτα: 60 εκατ. ευρώ τον χρόνο χρέος μόνο στη ΔΕΗ! 

Η ΛΑΡΚΟ είναι ένα ζωντανό παράδειγμα παθογένειας της ελληνικής οικονομίας. Η πολιτική ατολμία, η συνδικαλιστική παρακώλυση και οι πολιτικές εξαρτήσεις την καθιστούν κάθε μέρα ένα μη βιώσιμο μοντέλο παραγωγής, που σε κόντρα των καιρών, εξακολουθεί να επιβιώνει παρασιτικά. Χαρακτηριστικό είναι το μισθολογικό καθεστώς που επικρατεί στην εταιρεία, το οποίο δεν έχει εξορθολογιστεί στα χρόνια της κρίσης, παρότι η ιστορική βιομηχανία αργοσβήνει. Και πώς άλλωστε να συμβεί αυτό όταν αφορά κυρίως σε ρουσφετολογικές προσλήψεις επί σειράς κυβερνήσεων...

Ποια θα είναι η επόμενη μέρα της; Για την ώρα το μέλλον της δείχνει άδηλο. Από τη μία το Ελληνικό Δημόσιο, ως βασικός μέτοχος, καλείται να επιστρέψει 136 εκατ. ευρώ, και μάλιστα με τόκο, ως κρατική ενίσχυση για μια σειρά από μέτρα στήριξης της ΛΑΡΚΟ την περίοδο 2008-2010. Ένας πιθανός δρόμος θα ήταν η ιδιωτικοποίηση της, σενάριο κατά το οποίο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παύει να απαιτεί ανάκτηση των κρατικών ενισχύσεων. Δεν είναι απλός, αλλά είναι ένας δρόμος. 

Συνεπώς, η πρώτη κίνηση πρέπει να γίνει από την κυβέρνηση: να ξεκαθαρίσει ποιες είναι οι προθέσεις της για τη ΛΑΡΚΟ, ώστε κάποια στιγμή να βρεθεί επενδυτής που θα καταστρώσει ένα επιχειρησιακό πλάνο με ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια που θα µειώνει το κόστος λειτουργίας της και θα την κάνει και πάλι βιώσιμη. Αυτό το σενάριο ωστόσο, προϋποθέτει ρήξη με το "κατεστημένο" της ΛΑΡΚΟ και πολιτική τόλμη. Υπάρχει τέτοια; 

Άρια Ν.